Íslenska dóttir mín var farin að öðlast norskan hrynjanda þegar hún skrapp til Íslands þar sem hún dvaldi í fimm vikur.  Við heimkomuna aftur í Sjíí var íslenska dóttir mín orðin amerísk eftir samvistir við fólkið sitt í Chicago.

 

Heimilisfólkið kappkostar nú við að grafa aftur upp norska hreiminn sem fer litlu Malin betur en sá ameríski og beitir barnaefninu óspart fyrir þeirri baráttu.  Í stað “you´re welcome” er komið hið gamla góða “bare hyggelig”, í stað “thanks” má heyra “tusund takk”.  Barnið heldur hins vegar fast í þá hefð að telja á ensku.

 

Að mínu mati er barnið tungumálasérfræðingur og spái ég því að hún verði orðin altalandi á norsku áður en aðventan gengur í garð.  Sjálf hefur hún gríðarlegan áhuga á erlendum tungumálum og kom okkur mömmu skemmtilega á óvart í einni tuskubúðinni þegar hún potaði í botninn á eldri, vinarlegri afgreiðslukonu og fór að útskýra fyrir henni hvað hún ætti mikið að dúkkum og dóti á frábæru tungumáli sem samanstóð af íslensku-ensku-og norsku.  Þær stöllur spjölluðu í dágóðan tíma, eða þar til við drógum masandi dýrið út úr búðinni sem slúttaði nýjum kynnum með frasanum “ha det braaaa”.

 

lærandi...

 

Sú var tíðin að litla stúlkan mín elskaði ekkert nema prinsessur. 

Sú var tíðin að hún klæddist prinsessukjólum, safnaði prinsessudúkkum og lék sér í ljúfum prinsessuleikjum. 

Sú var tíðin!!!!

Stúlkan mín kynntist Ástrík og Steinrík í gegnum undur internetsins og það var ekki aftur snúið.  Hún breyttist í Gaulverja á svipstundu, ásamt öllu heimilisfólkinu.  Alla jöfnu heitir hún Ástríkur, móðir hennar Steinríkur og stjúpfaðir Sjóðríkur Seiðkarl.  Dagarnir fjalla ekki lengur um dramatísk uppgjör á milli Mjallhvítar og Þyrnirósar um hver fær prinsinn og lifir hamingjusöm til æviloka – heldur um hatramma bardaga heimilisfólksins við hina illræmdu Rómverja sem finnast í hverju horni.

Mamman þykir ekki nægilega digur fyrir hlutverk Steinríks – guði sé lof – þannig að inná hana er troðið púðum og á öxlunum er Krílrík kyrfilega komið fyrir.  Saman röltum við um Gaulverjabæ og virðum fyrir okkur píramída Kleópatreu og hof Sesars.  Þegar Ástrík litla blöskrar eitthvað í dagsdaglegu lífi hrópar hann uppyfir sig “í nafni Júptíers”.  Við leik raular hann upphafsstef þáttana eða syngur aríur Kleópötru.  Gunnar er guðslifandi feginn því að sleppa við prinssessuleiki og ríður brosandi um á púðum með skjöld og sverð í hendi og berst við stúlkuna.

Um daginn fóru Ástríkur og Steinríkur í gönguferð.  Ástríkur stendur á túninu, baðar út höndunum og dæsir hamingjusamlega:,,Þetta líííííf, það er svo dásamlegt að vera hér í Gaulverjabæ”.  Gönguferðin fól í sér að tína jurtir í töfraseyðið og gera stutt stopp til þess að gæða sér á villisvínum og kjúklingalærum.  Við höfðum með okkur regnhlíf þar sem útlit var fyrir að það myndi rigna.  Er við sjáum hóp verkamann ásýndar stöðvar Ástríkur og grettir sig illilega:,,grrrrrrrr, Róóóómveeeerjar” segir hann um leið og hann tekur að slá regnhlífinni ógnandi í lófann á sér.  Hann æðir í áttina að verkamönnunum og heldur áður uppteknum hætti, þ.e að urra, gretta sig og slá í lófann.  Steinrík stóð alls ekki á sama og tekur á rás á eftir vini sínum.  Í tæka tíð nær hann að forða saklausum verkamönnum undan árás fjögurra ára bleiklæddri stúlku með tíkóspena og banvæna bleika regnhlíf.

Undanfarna daga hafa prinsessumyndir verið keyrðar allan sólarhringinn til þess að losa barnið undan álögum svo foreldrarnir geti haldið áfram að sofa með lokuð augun.

 

Hamskipti....

Af heimavinnandi og nettengdri konu að vera, er ótrúlegt hversu löt ég er að uppfæra þessa bloggsíðu.  Ekki skortir mig frásagnir þar sem ég bý með skemmtilegustu og fyndnustu stúlku veraldar.  Ekki skortir mig kvörtunarefnin þar sem ég get orðið hundfúl yfir því að Norðmennirnir neiti mér í sífellu um atvinnuviðtöl.  Ekki skortir mig montsögur af sjálfri mér yfir dugnaði í hlaupunum.  Ekki skortir mig lýsingarorðin yfir ástarbrímanum sem ég lifi í alla daga.  Og það veit guð að ég gæti talað um veðrið, skógana og fegurðina hér í Noregi.

En hvað?

Er ég of upptekin við að meðtaka gullfrasana frá dóttur minni?  Er ég alltof mikið útivið að njóta veðurblíðunnar?  Kúri ég á kvöldin með bóndanum og nenni ekki að opna tölvuna?  Kannski, en nógu mikið kíkir maður á bókarsmettið í tíma og ótíma.  Mér væri nær að miðla ykkur reglulega þeirri skemmtilegu reynslu sem við erum að upplifa hér í Sjíí.

Spark í rassinn á mér!

Núna eru aðeins 15 dagar þar til við mæðgur fljúgum á vit ævintýranna.  Ætlum báðar að smjúga í fangið á pöbbum okkar og fleirum, hún í mánuð, ég í fjóra daga.  Því næst hefst laaaaangþráður kærustuparatími okkar Gunnars.  Teljum báðar niður...þó við eigum eftir að sakna hvor annarar ótrúlega, enda orðnar samvaxnar frá eyrum að tám.

Að þeim tíma loknum kemst stúlkan mín loksins í tæri við norsku og jafnaldra er hún hefur sína leikskólagöngu í Sjíí.  Ég hlakka til fyrir hennar hönd...hún ætlar hins vegar ekki að fara, en ég held hún átti sig fljótlega á hversu gott það verður að losna við mömmu sína í pínu stund yfir daginn – þótt skemmtileg sé....auðvitað!

Þó ég eigi ekki von á að nokkur maður kíki lengur hér við – þá mega þessar nokkrar hræður senda mér líka spark...sjáum hvort opnist ekki fyrir flóðgáttir af frásögnum!

Vaknandi...

ég er bara að prufa að henda inn færslu til þess að sjá hvort allt falli í ljúfa löð!

Í dag rignir í Sjíí – mér finnst það voðalega notalegt og lái mér hver sem vill.

Litli herforinginn minn kúrir undir teppi með öll börnin sín vel röðuð í kringum hann á meðan hann lætur Línu Langsokk veita sér innblástur um hugrekki.  Ekki veitir af!  Af herforingja að vera er stúlkan mín óskaplega lítil í sér.  Núverandi átök snúast um að hvetja stúlkuna til þess að hjóla á eigin vegum.  Mamman bryður þolinmæðistölfur í massavís...ef það væri svo gott að þær fengjust út í búð, þá myndi líf heimavinnandi húsmæðra víðs vegar um heiminn verða mun léttara.

Ósjálfráð viðbrögð eru að skammast yfir hugleysinu og vælinu um smá golu, hugsanlega árekstra við bíla...nú eða bara flugur, ef út í það er farið.  Allar hugsanlegar ástæður eru dregnar upp hjá herforingjanum með litla hjartað til þess að þurfa ekki að manna sig upp og æfa sig.  Betra er að sitja aftan á hjóli mömmu sinnar, þar er öryggið mest.

Full samúðar og iðkandi djúpöndun hélt ég með huglausa herforingjann af stað í hjólatúr undir því yfirskin að fallega stelpuhjólinu langað svo óskaplega til þess að fara í hjólatúr með stóra mömmuhjólinu.  Um þrjátíu af uppáhalds dúkkunum fengu að fljóta með til þess að gera hjólaferðina sem áhugaverðasta sem og krílríkur litli.  Með mýkstu móðurlegu röddinni sem ég á til hrósaði ég barninu óspart þegar hún lét vaða og hjólaði aðeins, hún varð yfir sig hamingjusöm og hóf sönginn og gerði pásu á hjólinu bara til þess að knúsa mömmu sína...enda himinlifandi að óþolinmæðis-gribbu-útgáfan væri skilin eftir heima.

Bartsýnin magnaðist upp í mér sem fékk svo þungann skell.  Um leið og huglausi herforinginn rann niður 5% halla og heyrði í bíl í fjarska runnu allar fallegar myndir um kósý hjólatúra út í sandinn og pirringurinn lét á sér kræla.  Brosið hélst þó uppi og féllst ég á það að teyma bara hjólin aftur heim í öryggið, enda stórhættulegur hjólatúr að baki!  Stúlkan skynjaði alveg kraumandi gremju móður sinnar og tók hana inná sig, enda með eindæmum næm og hugsandi.  Ég ákvað nú að ræða málin við hana í góðu tómi.  Tók hana í fangið og lagði línurnar með að æfingin skapi meistarann og að ég héldi að hún yrði svo hamingjusöm að geta hjólað sjálf.

Herforinginn varð svekktur yfir hugleysi sínu og sagðist vera með hausverk og þyrfti að komast út úr húsi til þess að hugsa málin – hann sem sagt varð 49 ára eftir samtalið.  Síðar um daginn kom hann fram með hjálminn sinn og hjólið og bað sjálfur um að fá að fara í hjólatúr.  Gapandi flýtti ég mér að hoppa í skó áður en augnablikið hyrfi og saman héldum við út á stétt.  Hjólatúrinn fól í sér að hjóla fram og tilbaka á tíu metra langri stéttinni, svona sirka þrjú þúsund sinnum.  Þar voru undirstöðuatriði æfð eins og að bremsa svo stúlkan fái betra sjálfstraust og finni betur fyrir því að hún valdi hjólinu.

Í morgun bað hún strax um að fá að fara í hjólatúr – þolinmæðin borgar sig gott fólk....ásamt dash af hæfilegum pirring/hvatningu.

Hjólandi...

Herforinginn og húsfreyjan voru að hjálpast að við að setja nýtt á rúm hins fyrrnefnda.  Í dyragættinni stóð Svínn og fylgdist með dugnaðinum þegar réttlætiskennd herforingjans var greinilega misboðið:,,Pabbi, hér eiga allir að hjálpast að, ekki standa þarna eins og fífl"

-------

Það er ekki eins og maður hafi ekki frá nægu að segja - bara barnið er hafsjór af sögum, enda erum við samvaxnar alla daga og ég nýt þess að baða mig í gullkornunum sem frá henni fljóta.

Svo gæti maður líka alveg tjáð sig um frábæra Íslandsferð okkar mæðgna, um frábæra heimsókn Skagafólksins, um hjólatúrana í skógunum, um heimsóknina til Gautaborgar eða bara bloggað um dagsdaglegt ævinýtralíf í Sjíí.

Nú er húsfreyjan nettengd og því ekkert að vanbúnaði!

Velkomin til Sjíí...

„ammaaaaaa, geturu aðstoðað mig"?  Amman kemur hlaupandi og sest á gólfið hjá dótturdóttur sinni.  Sú stutta situr með kórónu á höfði alsett demöntum og vafinn inní sæng, hún er að horfa á barnaefnið og vantar aðstoð við að borða morgunmatinn.  Eins og ofdekruðum herforingja sæmir er hann mataður af ömmu sinni.

Við erum komnar til Íslands - gangi mér vel að koma herforingjanum aftur heim!

Dekrandi...

Ég er orðin amma. Dóttir mín eignaðist nefninlega litla dúllu og tekur hlutverk sitt mjög alvarlega. Litla dúllan heitir Aríel og er með eldrautt hár, blá falleg augu og er dagsdagleag í bláum satínkjól með hvítri blúndu. Á hverjum morgni þarf að klæða hana, skipta á bleyju og svo leggur hún sig fljótlega aftur í vagninum sínum. Annað slagið grætur hún og þá hleypur mamma hennar til og huggar hana, gefur henni pela og stundum barnamat. Á kvöldin fer hún í náttgallann sinn og fær góða nótt koss frá ömmu sinni og afa fyrir svefninn. Á daginn förum við mæðgur með hana í gönguferð í bleika vagninum sínum sé veðrið gott. Stundum fær hún að vera í magapokanum á mömmu sinni ef við erum að ferðast með strætó og í bílnum er hún að sjálfsögðu höfð í bílbelti. En hvert sem farið er, þá er hún vandlega reyfuð inní teppi svo henni verði ekki kalt. Mamma hennar, dóttir mín, er einstaklega hlýleg í umönnun sinni, kallar hana elskuna sína, litlu ástina sína eða einfaldlega dúlluna sína. Hún situr með hana í fanginu og dáist að fegurð hennar og kyrrleika, kjassar hana og kyssir.

Í gær fórum við stórfjölskyldan í bíltúr til þess að skoða nærliggjandi skóg, Svartaskóg. Þaðan fundum við baðströnd er kallast Ingerstrand og þar sem veðrið var svo stillt og sólríkt ákváðum við að taka smá göngu um svæðið. Aldrei þessu vant fékk Ariel litla að bíða í bílnum því við ætluðum að ganga smá og henni gæti orðið kalt. Herforinginn, móðir hennar, er ekki þekkt fyrir mikið úthald í göngu og hvað þá í snjósköflum og brekkum. Þá á hún það til í sér að vera stundum vælin og vill að maður leiði sig svo hún detti ekki.

Gangan gekk nokkuð vel og leist okkur ljómandi vel á verðandi útivistarsvæði okkar þegar vorið kemur. Þarna var stökkpallur út í sjóinn á mörugm hæðum og svæðið virtist sjarmerandi. Það fannst herforingjanum líka og hann naut sín afar vel í útiverunni þrátt fyrir einstaka væl um að gangan væri erfið.

Komið var að því að halda tilbaka í bílinn en herforinginn tók það ekki í mál. Hún vildi vera lengur úti og harðneitaði að fara til baka, hún vildi áfram og skoða meira. Amman brá á það ráð að væla útundan sér eins og ungabarn. Mamman unga hrökk í kút og spurði með undrunaraugum hvað þetta hefði verið. Amman sagði að þetta hlyti að vera Aríel litla sem biði í bílnum og væri nú farin að vera einmana, vældi svo aðeins hærra. Það var eins og kveikt hefði verið á rakettu og í stívélunum öslaði mamman snjóinn í dauðans ofboði á meðan hún kallaði til litlu dúllunnar sinnar:,,Eeeelskan míííín, ég er að kooooomaaaaa". Afinn og Amman þurfti að hafa sig öll við með að fylgja áköfu mömmunni eftir, hún hljóp upp heilu snjóbrekkurnar án þess að kveinka sér og kallaði í sífellu til dóttur sinnar huggunarorðum. Móð, másandi og himinlifandi reif hún litlu dúlluna sína í fangið þegar upp var komið.

Móðurástin á sér engin takmörk. Ég skil hana svo ósköp vel og er stolt af ástúðlegu dóttur minni.

Elskandi...

Gömul sál í litlum líkama

Mæðgur sitja við morgunverðarborðið og úti skín sólin sínu fegursta á síbráðnandi snjóbreiðuna. Malín Erna situr og virðir fyrir sér fallegt útsýnið með hendi undir vanga þegar hún andvarpar og segir:,,mikið er fallegt hérna í Osló"
-----

Svíinn er nýbúinn að bjóða okkur til borðs eftir að hafa eldað lasagna. Herforinginn sest til borðs, smakkar á matnum og segir hátt og snjallt:,,ummm, mikið er þetta ágætur matur hjá þér pabbi minn". Hún er af gamla skólanum þar sem ágætt þýðir hæsta einkunn.
-----

Herforingjanum finnst nauðsynlegt að taka daginn snemma hér í Sjíí og vaknar yfirleitt á milli klukkan 6 og 7 á morgnanna, húsfreyjunni til mikillar gleði. Einn morguninn lá hún hjá herforingjanum og reyndi að sannfæra hann um að sofa lengur þegar hann svarar ákveðið:,,mamma, þú mátt ekki vera svo löt, það er löngu kominn dagur, farðu nú frammúr rúminu". Uuuuh, allt í lagi!
-----

Mæðgur eru við leik með Línu Langsokk, Eyrnaslappa og Eirík prins. Þegar galsi færist í leikinn rekur móðirin út tunguna og verður herforinginn alls ekki sáttur við það hátterni, setur í brýrnar og segir höst:,,heyrðu góða mín, svona gerir maður ekki, farðu strax inní gestaherbergi og hugsaðu málið". Það gæti verið að gestaherbergið hafi verið notað sem ‘hugsaðu-málið-skammakrókur' á barnið sjálft.
-----

Herforinginn var að leik með dúkkurnar sínar þegar mömmunni fannst hún fara hálf illa með þær. Hún tjáði sig um það við barnið sem brást illa við og sagði:,,Þú ræður ekkert yfir mínum málum.Ég ræð mínum völdum og þú ræður þínum völdum , maður ræður sínum völdum". Mamman lítur undan til þess að kæfa hláturinn þegar heyrist í kjölfarið:,,Mamma, hlustaðu á mig. Þú ræður þínum völdum og ég mínum, annars þá ruglast bara allt." Roðnandi og springandi af hlátri, afsakar mamman sig og fer afsíðis
-----

Yfir soðnum þorski og kartöflum spunnust umræður sem vöktu kátínu okkar Svíans þegar heyrðist frá herforingjanum uppúr þögninni:,,Gunnar, hvernig gekk vinnan þín í dag?"
-----

Það má vel vera að dagatalið segi herforingjann vera fjögurra ára, en þarna inni leynist gömul sál, það eitt er víst!

Gullkorn....

Ég hef alltaf verið snjótýpa, get vitnað í fyrri færslur hér á síðunni minni sem sanna það. En ég hef komist að því að það er bara sökum þess að við Íslendingar, sérstaklega á suðvestur horninu, höfum fengið að njóta hans af skornum skammti.

Núna þegar ég bý í snjóhúsi, get ekki farið út fyrir hússins dyr án þess að vera klædd fyrir suðurskautið og vaðið þennan hvíta fjanda upp að hnjám, þá verður bara að viðurkennast að ég er komin með meira en nóg. Þetta var rómantískt í fyrstu og ég naut þess að veltast um í snjónum með herforingjanum og Svíanum mínum, koma svo inn í heitt kakó og kveikja uppí arninum, dásemd!

Í gær var dýrðardagur, þá skein sólin sínu fegursta og þrenningin hélt út í veðurblíðuna, við fundum auðar götur og gangstéttar og nutum þess í botn að fylgjast með bráðnandi sköflunum og ég æpti yfir mig er ég fann grasblett.

Ég hlakka til þess að upplifa vorblíðuna og njóta þess að vera í fríi með herforingjanum mínum við að eiga ævintýrastundir í skóginum, hjóla og upplifa svæðið okkar í sinni réttu mynd. Ég hef lagt inn formlega beiðni til veðurguða í Sjíí um að þeir nýti vel næsta mánuðinn til þess að bræða ferlíkið og að mín bíði auð grund þegar ég kem aftur frá Íslandi.

Fyrir utan almennan snjóleiða, þá gengur lífið vel hér í Sjíí. Við erum orðnir snillingar í sjálfsaga og sparnaði, enda lifum við á íslenskum krónum þar til Svíinn fær sína fyrstu útborgun. Ég er orðin húsfreyja með stóru H-i, já já, hlæið bara, en það er dagsatt. Tjellingin þrífur, saumar, eldar og bakar eins og vindurinn og það á bara ágætlega vel við mig að hugsa um heimili og fjölskyldu....allavega í einhvern tíma, skulum ekki alveg tapa okkur.

Búið er að útbúa ferilskrá fyrir húsfreyjuna og að skanna leikskólanan fyrir herforingjann, svo núna er bara beðið eftir nýjum kennitölum og þá fara hlutirnirnir að rúlla. Á meðan nýt ég þess bara að baka og dekra við fólkið mitt, enda er það vel verðlaunað starf!

Hyggeligt...